Η αλεπού και ο πελαργός

Ο μύθος Η αλεπού και ο πελαργός μας δίνει ευκαιρία να συζητήσουμε με το παιδί ωραία διδάγματα:
Όποιος κοροϊδεύει τους άλλους μπορεί να γίνει κι ο ίδιος γελοίος
Η αλεπού ήθελε να κοροϊδέψει τον πελαργό, για να φανεί έξυπνη η ίδια. Και στην αρχή τα κατάφερε. Όμως, ο πελαργός δεν το ξέχασε, κι όταν βρήκε την ευκαιρία, της έκανε κι αυτός την ίδια φάρσα. Γιατί σε κανένα δεν αρέσει να τον κοροϊδεύουν και να γελάνε μαζί του. Είναι σαν ένα παιδί που στο σχολείο που κάνει φάρσες στα άλλα για να δείξει ότι είναι έξυπνο κι αυτό δεν αρέσει καθόλου στα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή θα του κάνουν και τα άλλα παιδιά φάρσα και θα γίνει και το ίδιο γελοίο.
Πρέπει να σεβόμαστε τις διαφορές και όχι να τις γελοιοποιούμε.
Ο πελαργός είχε μακριά πόδια και μεγάλο ράμφος για να πιάνει εύκολα τα ψάρια. Η αλεπού εκμεταλλεύτηκε αυτή τη διαφορά και του έκανε τη φάρσα. Όταν όμως δεν είχε να φάει, ο πελαργός μπορούσε να τη βοηθήσει, και θα τη βοηθούσε αν δεν τον είχε κοροϊδέψει. Αν το παιδί που κάνει φάρσες στο σχολείο βρεθεί σε μία ανάγκη, μερικά παιδιά μπορεί να μην το βοηθήσουν.
Η εξυπνάδα χωρίς καλοσύνη μπορεί να μας κάνει κακό.
Η αλεπού ήταν έξυπνη και σκέφτηκε την φάρσα με το πιάτο στον πελαργό. Όμως γελούσε και τον κορόιδευε και καμάρωνε πόσο έξυπνη είναι, χωρίς να νοιάζεται πως νοιώθει ο πελαργός. Αν δεν ήθελε να φαίνεται πιο έξυπνη απ’ όλους, ο πελαργός μπορεί να την βοηθούσε όταν δεν είχε να φάει.