Εγκέφαλος και ενσυναίσθηση

Tις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, οι φιλόσοφοι προσδιόρισαν την έννοια της ενσυναίσθησης ξεκινώντας από μια σειρά αναστοχασμών πάνω στην ηθική, την ψυχολογία, την αισθητική και την οικονομία. Σήμερα, σαν υπόγειο ποτάμι, η ενσυναίσθηση αναδύεται ξανά στον επιστημονικό δημόσιο λόγο και διαλέγεται με τους πάντες, και όχι μόνο με τους φιλόσοφους και τους ψυχολόγους, καταλαμβάνοντας τιμητική θέση ανάμεσα στα ενδιαφέροντα των νευροεπιστημόνων που είναι πρόθυμοι να ενορχηστρώσουν έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Μέσα από αυτόν τον διάλογο αναδύεται ένα απροσδόκητο πανόραμα: αυτό που αποκαλούμε «ενσυναίσθηση» είναι στην πραγματικότητα ένα σύνολο από πολύ διαφορετικούς μηχανισμούς και νοητικές διεργασίες, και άρα η ενσυναίσθηση ως τέτοια δεν αποτελεί ένα ενιαίο επιστημονικό αντικείμενο. Πράγματι, στο παρόν βιβλίο δεν θα ανακαλύψουμε τον «μηχανισμό», αλλά το «μωσαϊκό της ενσυναίσθησης», δηλαδή το σύνολο των μηχανισμών που, ο καθένας από την πλευρά του, συμβάλλει στη διαμόρφωση όλων αυτών των φαινομένων τα οποία, τόσο στις καθημερινές μας διαπαφές όσο και στην καλλιτεχνική μυθοπλασία, περιγράφουμε με τον όρο «ομπρέλα της ενσυναίσθησης». Ένα ταξίδι από τη γνωσιοθεωρία μέχρι τη θεωρία της προσομοίωσης και από την ανακάλυψη των κατοπτρικών νευρώνων μέχρι τους μηχανισμούς της πρωτογενούς αλληλεπίδρασης.